...

Rozważania o kadzidle

Człowiek jest z natury istotą religijną, szukającą Boga, dążącą do szczęścia, otwartą na przebogatą symbolikę, która otwiera przed nim rzeczywistość nie z tego świata. Tym bardziej głęboko wierzący katolik powinien mieć duszę szeroko otwartą na świat symboli, reprezentowany przede wszystkim przez piękną i bogatą liturgię Świętego Kościoła. W tym miejscu z ciężkim sercem przychodzi mi napisać te słowa, ale niestety… od ostatnich kilku dziesięcioleci liturgia ta systematycznie traci swój blask. W porównaniu ze stanem sprzed Soboru Watykańskiego II możemy śmiało powiedzieć, że jest ona o wiele uboższa…


Na szczęście jednak w naszych świątyniach wciąż jeszcze możemy poczuć wspaniały zapach kadzidła. Jak znakomicie pobudza nasze zmysły i nasze dusze aromatyczny dym unoszący się z kadzielnicy! Trudno nie dostrzec w nim czegoś, co należy do porządku nadnaturalnego. Ten wonny dym, który powoli i – można rzec – w elegancki sposób unosi się w powietrzu, dotyka nas do głębi. Dociera do najgłębszych zakamarków naszych dusz. Wzbudza w nas pragnienie Absolutu, przekraczającego ziemską rzeczywistość.


W takich momentach możemy się poczuć tak, jak byśmy porzucali rzeczywistość. Wtedy choć przez chwilę możemy zapomnieć o wszystkich problemach i codziennych troskach, których doświadczamy na tym łez padole. Wówczas czujemy duchową ulgę i pragniemy, by ten moment trwał – o ile to możliwe – w nieskończoność.


Patrząc na unoszący się ku Niebu dym kadzidła, na myśl przychodzi symbolizowana przez niego cnota Miłosierdzia. Otóż, ten kojący dym rozchodzi się po całej świątyni. Tak też jest z Bożym Miłosierdziem, które ogarnia swoją hojnością wszystkich ludzi.


Kadzidło symbolizuje także nadzieję. W jaki sposób? Otóż, kiedy patrzymy na kadzidło, które pali się w kadzielnicy, mamy nadzieję, że nasza modlitwa, która – tak jak ten dym – wznosi się do Boga, na pewno zostanie wysłuchana.


Kończąc te rozważania, pozwolę sobie na małą dygresję… Podobne albo zgoła takie samo wrażenie jak kadzidło robi na nas wieczna lampka oliwna, która świeci się na ołtarzu z Najświętszym Sakramentem. Choć, powiedzmy sobie szczerze, elektryczna lampka, dziś tak bardzo rozpowszechniona, nie ma już tego mistycznego charakteru…


Leonard Przybysz

 

 

Św. Filip Neri stanowczość walczącego katolika
Św. Filip Neri żył we Włoszech w XVI wieku. Założył nie tyle zgromadzenie zakonne, co dzieło o nazwie Oratorium: grupę duchownych, którzy wspólnie mieszkali, nie składali typowych dla zakonów potrójnych ślubów, jednakże poddawali się pewnemu
Spokój w porządku, zaburzenie w nieładzie
Wzgórza układają się harmonijnie, jedno za drugim, aż do dalekiej linii horyzontu. Atmosfera jest pełna świeżości wczesnego poranka, jasność spływa na obraz i sprawia wrażenie, że pochylone wzgórza, delikatna trawa i drobne listowie drzew oddychają słodyczą. Owce, posł
Recepta na udany wypoczynek
Znany katolicki myśliciel, Plinio Corrêa de Oliveira słusznie twierdził, że życie byłoby o wiele bardziej interesujące i znośne, gdybyśmy nauczyli się podziwiać rzeczy, które nas otaczają. Innymi słowy, bylibyśmy zdolni dostrzec w rzeczach stworzonych r&oa
Św. Jan Chryzostom - dostojeństwo i równowaga
Wizerunek przedstawiony obok, to słynna mozaika w stylu bizantyjskim, umieszczona w kaplicy palatyńskiej Pałacu Normanów w Palermo na Sycylii. Przedstawia św. Jana Chryzostoma, jednego z największych kaznodziejów Wschodu. Jego homilie były tak elokwentne i&n
Manifestacja prawdziwej religii
Oto procesja w uroczystość Bożego Ciała w małej wiosce. Geniusz malarza porywa nas umiejętnością odzwierciedlenia w sposób szczególny skupienia, uwielbienia i ducha adoracji wszystkich uczestników tej uroczystości. Uderza zwłaszcza odświętność, ale zarazem skromn
Katedra w Reims i uśmiechnięty anioł
Katedra Notre-Dame w Reims jest jedną z najpiękniejszych świątyń we Francji, który to kraj dzierży, mimo obecnego rewolucyjnego kryzysu, zaszczytny tytuł „najstarszej córy Kościoła”. Katedra, ściśle złączona z historią tego kraju, została zbudowana w l
STAROŚĆ: UPADEK CZY APOGEUM?
Kiedy potrafimy bardziej doceniać wartości duchowe niż walory cielesne, to wtedy zauważamy, że starość nie oznacza upadku, lecz wzrastanie tego, co człowiek ma najszlachetniejszego, czyli wzrastanie duszy. Wprawdzie ciało się starzeje, jednak stanowi ono tylko materialny element człowieka
 
Copyright © by STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ IM. KS. PIOTRA SKARGI
 
...