Św. Dominik Savio - gigant ducha


Św. Dominik Savio jest znakiem sprze­ciwu i powinien być wzorcem dla młodych zbuntowanych. Szokujące? Tylko pozornie. Św. Dominik powinien być wzorem dla tych wszystkich młodych, którzy chcą powiedzieć zastanemu światu „nie”. Jego postawa jest bowiem znakiem sprzeciwu wobec duchowej oziębłości, kultury użycia i zmysłowej przyjemności. Jest zatopiony w modlitwie i kontemplacji, kiedy rozwrzeszczany „świat” szuka podniety i pogrąża się w chaosie. Jest spokojny i radosny, kiedy większość młodych ludzi żyjących współcześnie nawet nie potrafi się szczerze śmiać, zastępując radość sarkazmem i cynizmem. Jest posłuszny, gdy dziś w modzie są „samorealizacja” i „stawianie na swoim”. To jest prawdziwa postawa niezgody na zastany świat. Bo prawdziwy twórczy sprzeciw jest możliwy tylko w oparciu o Boga. I taki przykład daje nam św. Dominik Savio, którego wspomnienie liturgiczne przypada 9 marca.

Dominik Savio urodził się 2 kwietnia 1842 roku we wiosce Riva di Chieri koło Turynu. Jego ojciec Karol był rzemieślnikiem, matka Brygida - krawcową. Dominik został ochrzczony w dniu narodzin. Wkrótce cała rodzina przeniosła się do wioski Murialdo. Nasz święty uczęszczał do szkółki parafialnej prowadzonej przez księdza proboszcza, a później pobierał naukę w Castelnuovo d’Asti. Do szkoły miał daleko, około 8 kilometrów, ale nie obawiał się, że w drodze może stać się mu coś złego. Powtarzał tylko: - Nie jestem sam. Jest ze mną Najświętsza Maryja Panna i mój Anioł Stróż.

W wieku 5 lat zaczął posługiwać do Mszy Świętej. Często zdarzało się, że przychodził do kościoła dużo wcześniej. Klękał wtedy przed zamkniętą świątynią i zaczynał się modlić.

Gdy miał 12 lat spotkał św. Jana Bosko, który przyjął go do swego turyńskiego oratorium - szkoły i internatu dla chłopców. Między Dominikiem a świętym założycielem salezjanów powstała szczególna więź duchowa. Don Bosko bez trudu dostrzegł w Dominiku „iskrę Bożą”. Odtąd chłopiec pomagał mu w pracy wychowawczej, a dwa lata później założył wraz z kilkoma przyjaciółmi Towarzystwo Niepokalanej. Zadaniem Dominika było sprawowanie opieki nad słabszymi umysłowo i moralnie kolegami.

Dojrzałość duchowa

W Wielkanoc - 8 kwietnia 1849 roku, w wieku siedmiu lat przyjął Pierwszą Komunię Świętą, co było wydarzeniem niezwykłym, gdyż do sakramentów pokuty i ołtarza dopuszczano w owym czasie w wieku znacznie późniejszym. Już wtedy jednak św. Dominik dał wyraz swej duchowej dojrzałości, zapisując w swej książeczce do nabożeństwa: „Raczej umrę niż zgrzeszę”. Oprócz tego postanowienia, zawarł jeszcze trzy inne: „Będę często spowiadał się i komunikował, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik”, „Będę święcił dzień święty”, „Moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja”. O heroizmie i dojrzałości religijnej Dominika świadczy też pewne wydarzenie, gdy kłamliwie obwiniony przez szkolnego kolegę, z godnością i pokorą przyjął oskarżenie. Gdy prawda wyszła na jaw i wychowawca czynił naszemu bohaterowi wymówki, że ten nie bronił się, Dominik odparł: - Przecież Pan Jezus też był niesprawiedliwie oskarżany.

„Czuję pragnienie, by być świętym”

Pewnego dnia św. Jan Bosko wygłosił kazanie do swych podopiecznych, przekonując, iż wolą Bożą jest, byśmy stali się świętymi. Zapewniał, że można to łatwo osiągnąć, a za wytrwałość i konsekwentne dążenie do świętości czeka nas nagroda w niebie. Dominik zamyślił się nad tymi słowami, a później powiedział swemu wychowawcy: - Czuję pragnienie, by być świętym. Niech mi ksiądz w tym dopomoże. Co mam czynić? Na to Don Bosko odparł: - Bądź zawsze wesoły, spełniaj dobrze swoje obowiązki i pomagaj kolegom. Te słowa zapadły mu w pamięć. Odtąd zawsze z radością wypełniał swoje obowiązki wobec Boga i bliźnich. Pomagał kolegom, pocieszał i opiekował się słabszymi, prowadził ich do kościoła. Zawsze pamiętał o modlitwie. Bardzo często adorował Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie.
 

1 / 2
Św. Andrzej Bobola - szermierz Chrystusowy
"Urodził się w roku 1591 w Sandomierskiej ziemi z rodziców wybitnych szlachetnością rodu, ale znamienitszych jeszcze cnotą i stałością katolickiej wiary. Obdarzony bystrym i skłonnym do dobrego umysłem, odebrawszy już w domu od najwcześniejszego dzieciństwa zacne i chrześci
Św. Wincenty Pallotti apostoł Rzymu i świata
Często mówi się o św. Wincentym Pallottim, że wyprzedził swoją epokę. Rzeczywiście, żyjący w pierwszej połowie XIX wieku kapłan, przeniknął „ducha czasu” i znalazł sposób na walkę z procesami dechrystianizacyjnymi – zaangażowanie
Bł. Michał Sopoćko – apostoł Bożego Miłosierdzia
Nieco w cieniu św. Siostry Faustyny Kowalskiej pozostaje jej duchowy opiekun błogosławiony ksiądz Michał Sopoćko. Pan Jezus wybrał go na promotora kultu Bożego Miłosierdzia. Gorliwy kapłan pozostał wierny temu zadaniu aż do śmierci. Michał Sopoćko przyszedł na świat 1 listopad
Św. Antoni Padewski piękny kwiat zakonu franciszkańskiego
Jest jednym z najpopularniejszych świętych. Któż nie modlił się do św. Antoniego, gdy przydarzyło mu się zgubić pilnie potrzebną rzecz. Niestety, nie przekłada się to na znajomość życia i działalności tego świętego, a były one godne podziwu. Przyszły święt
Św. Walenty - Chrystusowy męczennik
Współczesny świat konsekwentnie wyzbywa się pierwiastków chrześcijańskich. Robi to na dwa sposoby. Albo stara się wymazać ze świadomości pewne pojęcia chrześcijańskie (np. w niektórych krajach Zachodu od pewnego czasu Boże Narodzenie nazywa się "przerwą
Św. Wincenty a Paulo - patron dzieł miłosierdzia
Za największych misjonarzy w Kościele Świętym uznaje się św. Pawła Apostoła i św. Franciszka Ksawerego. Za największych teologów – św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu. A w dziełach miłosierdzia? Kto szczególnie wybija się na tym
Św. Dominik – zakonodawca i płomienny kaznodzieja
Życie św. Dominika stanowi nieustanną służbę Bogu i Kościołowi. Najpierw, odpowiadając na indywidualne powołanie, wstąpił w szeregi duchowieństwa. Potem, obserwując wielki kryzys wiary na południu Francji oraz w północnych Włoszech, poświęcił się głoszeniu wiary katolickiej w
 
Copyright © by STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ IM. KS. PIOTRA SKARGI
 
...