Testament - znak łączności pokoleń

 W naszym kraju problem testamentów i spadków jest ciągle tematem niezbyt popularnym. Jednym z powodów takiego stanu rzeczy jest swoisty strach związany z niemal powszechnym przeświadczeniem, iż testament sporządzają osoby, które niebawem pożegnają się z tym światem. Wielu nie ma też świadomości, że pisząc akt ostatniej woli, można czynić dobro. Ileż mniej sporów i jakie pogłębienie relacji rodzinnych miało dawniej miejsce dzięki sprawiedliwym (nie znaczy równym!) zapisom testamentowym. Ileż świątyń, klasztorów, instytucji społecznych czy dobroczynnych powstało dzięki temu, że ktoś w zapisie testamentalnym podarował ziemię, budynek czy pewną kwotę. W tym i w najbliższych numerach „Przymierza z Maryją” zajmiemy się tą ważną kwestią, analizując ją z różnych perspektyw. Na początku publikujemy tekst Sławomira Skiby, wiceprezesa Stowarzyszenia i Instytutu Ks. Piotra Skargi.

 

Kto z nas ma tak naprawdę pełną świadomość łączności pokoleń – taką jaką mieli niegdyś nasi przodkowie? Świadomość tego, że nie jesteśmy wyrwą i przypadkiem w historii, ale łaczymy się faktycznie: duchowo, przez naszą mentalność, tradycje i wreszcie – co nie mniej ważne, bo pozwala doświadczać w sposób fizyczny i zmysłowy tej łączności pokoleń – dobra materialne.

 

A iluż z nas należy do tych szczęśliwców, którzy w sposób świadomy i celowy pracują i wysilają się dla naszych wnuków i prawnuków? Jakże poetycko i baśniowo brzmią w tym kontekście słowa wypowiedziane przez francuskiego filozofa katolickiego Lou­isa de Bonalda: Dom ten był rezydencją moich rodziców i będzie kolebką moich potomków. W nim widziałem, jak starość cieszy się z moich pierwszych wysiłków i w nim zobaczę dzieciństwo próbujące swoich pierwszych kroków. Te pola były uprawiane przez moich rodziców i ja sam je uprawiam dla moich dzieci. Najlepsze wspomnienia, moje najsłodsze uczucia wiążą się z gorącą miłością, którą człowiek pała do swej posiadłości, i czynią go szczęśliwym, zapewniając jednocześnie spokój społeczny; powiem więcej, zapewniając wieczystość.

 

W krajach, w których prawo równego podziału zmusza dzieci do sprzedania wszystkiego, co im może przypominać ojców, nie ma rodziny – stwierdza de Bonald – Powiem więcej: nie ma właściwie społeczeństwa, ponieważ w każdym pokoleniu społeczeństwo kończy się i ponownie zaczyna. W tej sytuacji dzieci nie mają już powodu, aby pozostawać przy rodzicach i pracować za darmo, powiększając wspólne dobra, z których bracia, w przypadku śmierci ojca, i tak otrzymają tyle samo. Gdy tylko dzieci stają się zdolne do pracy, opuszczają dom ojcowski, szukając lepszych zarobków w innych gospodarstwach rolnych lub innych przedsiębiorstwach przemysłowych. W tym czasie rodzice starzeją się i wkrótce starość lub choroby uniemożliwiają im gospodarowanie w majątku. Z konieczności wyprzedają go więc po trochu lub zaniedbują. Kiedy rodzice umierają, dzieci przychodzą dzielić się tym, co zostało, przeklinając czasem ojca za to, że dopuścił do uszczuplenia ich posiadłości, albo też walcząc między sobą o spadek w sądzie, a serca stają się jeszcze bardziej podzielone niż sama ziemia.

 

Jeśli zaś matka – jedyny autorytet uznawany jeszcze przez dzieci i szanowany przez młodych – przeżyje swojego męża, co się z nią stanie? Osierocona przez męża, jest też opuszczona przez dzieci, które pozbawione punktu zaczepienia, udają się każde w swoim kierunku. Jest świadkiem sprzedaży małżeńskiego łoża, kolebki, w której usypiała swoje dzieci, domu, który zastąpił jej dom ojcowski i w którym miała nadzieję spędzić resztę życia. Zostaje sama, bez szacunku i godności, opuszczona jednocześnie przez rodzinę, którą wydała na świat oraz tę, z której pochodzi.

 

Wszyscy możemy dostrzec lub odczuć na własnej skórze skutki złego prawa dla mentalności współczesnego człowieka – szczególnie przeciętnego Polaka.

 

Pomyślmy, kto dzisiaj na przykład sporządza testamenty? Kto myśli o tym poważnie i przygotowuje się do tej chwili? Tymczasem niezałatwione albo źle załatwione sprawy spadkowe stają się coraz częściej przyczyną licznych nieporozumień i wojen w rodzinach. Myślenie: sprawiedliwie – czyli po równo – na dobre zakorzeniło się w mentalności naszego narodu.

 

Jeśli taką postawę uznamy za słuszną, to musimy uznać, że nie będzie już więcej miejsca na autorytet ojca, praktykowanie przez niego cnoty sprawiedliwości i odpowiedzialności za dom, żonę, dzieci i rodzinę…

 

 

Wyprawy krzyżowe
Przed dwoma miesiącami publikowaliśmy w tym miejscu artykuł na temat działalności Inkwizycji. Wielu naszych Czytelników jest bowiem zainteresowanych działalnością tej instytucji a także „czarną legendą”, jaka jej towarzyszy. W tym numerze naszego pisma poruszamy nie mn
Kiedy świat wirtualny wygrywa z realnym…
 Coraz powszechniejszy staje się widok młodych ludzi (i nie tylko) wpatrzonych w ekran telefonu komórkowego. O problemie uzależnienia od smartfonów i innych gadżetów elektronicznych pisze psycholog, Bogna Białecka. Raport Naukowej i Akademickiej Sieci Kompu
Mam w domu hazardzistę...
Pani Ewa pisze: Mój mąż jest hazardzistą. Boję się, że to jest jakiś rodzaj nałogu. Bardzo destrukcyjnego nałogu. Przegrywa pieniądze gdzie się da, także w nowo powstających salonach gier. Nie umiem mu pomóc, co robić? Szanowna Pani Ewo! We współczesnym świecie możemy
Wierzący niepraktykujący?
Często się zdarza, że nasi Czytelnicy piszą o osobach ze swojego otoczenia, które mają ewidentny problem z wiarą w Boga, ale same określają siebie jako „wierzący-niepraktykujący”. Jak rozmawiać z takimi ludźmi? Na co zwracać uwagę w wychowaniu dzieci, żeb
Ktoś mnie przeklął
Pani Anna pisze: Od pewnego czasu w moim życiu dzieją się złe rzeczy. ­Jestem przekonana, że moja sąsiadka, była przyjaciółka, rzuciła na mnie urok, przekleństwo. Nie wiem, co w tej sytuacji mam robić Droga Pani Anno! Słowa, które człowiek wypowiada względem bliźnich, mają
Zdrada małżeńska
Pani Grażyna pisze: Po 30 latach małżeństwa dowiedziałam się, że mąż mnie zdradził z młodszą kobietą. Nie mogę sobie z tym poradzić. Co mam robić? Jak się zachować? Odnosząc się do tego zagadnienia, przede wszystkim pragnę wyrazić serdeczne współczucie i życzliwość
Śluby rozwodników
Nasza Czytelniczka, Pani Elżbieta, opisuje problem: Znajoma poprosiła mnie, żebym była świadkiem na jej ślubie cywilnym. Problem polega na tym, że ta znajoma jest rozwódką i chce po raz drugi zawrzeć związek małżeński (tym razem – rzecz jasna – tylko cywilny). Co mam robić i w og
 
Copyright © by STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ IM. KS. PIOTRA SKARGI
 
...