Polska: Pracownicy szpitala zaatakowali działaczy pro-life
Fundacja Pro – Prawo do Życia informuje, że pracownicy Szpitala Ginekologiczno-Położniczego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu próbowali siłą zablokować legalną pikietę antyaborcyjną przed placówką. – Najpierw zamknęli bramkę wejściową prowadzącą na teren zgromadzenia, potem jeden z nich wyrywał mi kije od plakatów, a następnie w trójkę zaatakowali mnie fizycznie: powalili na ziemię, uszkodzili okulary i ubłocili koszulę. Używali przy tym wulgaryzmów. Policja nie kwapiła się z interwencją – opowiada Adam Brawata, regionalny koordynator fundacji. Poznański szpital uniwersytecki to jedna z placówek, w której zabija się najwięcej nienarodzonych dzieci w naszym kraju. W 2018 roku wykonano tam aż 86 aborcji, w tym 48 na dzieciach z zespołem Downa.
Kanada: Eutanazja z powodu samotności
Według raportu rządu kanadyjskiego dotyczącego „medycznej pomocy w umieraniu”, odnoszącego się do 2019 roku, wśród 5631 Kanadyjczyków poddanych wówczas eutanazji, 771 zdecydowało się na ten samobójczy krok z powodu izolacji lub samotności. Tymczasem w Kanadzie trwają prace nad dalszym poszerzeniem „prawa” do eutanazji…
Oto pełna realizacja tego, co św. Jan Paweł II określił mianem cywilizacji śmierci…
Świat: Netflix oskarżony o promowanie pedofilii
Współczesne media pełne są nachalnego erotyzmu. Jednak to, co zrobił Netflix, przekroczyło wszelkie granice. Platforma ta zapowiedziała film o jedenastoletnich dziewczynkach uczących się wulgarnego tańca, pokazując je w niedwuznacznych pozach. – Amy, 11-latka, zafascynowała się grupą tańca twerkowego (rodzaj „tańca” erotycznego – przyp. red). Mając nadzieję, że do nich dołączy, zaczyna badać swoją kobiecość, zrywając z tradycjami swojej rodziny – brzmiał opis filmu. Gdy na Netflixa spadła fala krytyki za gorszące i pedofilskie treści, platforma przeprosiła wprawdzie za taki charakter reklamy filmu, jednak sam obraz i tak ma być dostępny.
Polska: Profanacja podczas adoracji
25 sierpnia podczas adoracji Najświętszego Sakramentu w kościele Księży Salezjanów w Przemyślu doszło do wyjątkowo plugawego aktu wandalizmu. Do świątyni wtargnął młody mężczyzna, który zniszczył zabytkową figurę anioła z kropielnicą. Pijany sprawca tej profanacji zrobił to na oczach modlących się wiernych. Miał on również wykrzykiwać wulgarne i obraźliwe teksty pod adresem kapłanów i wiernych.
Dokąd zmierza nasz naród?
Niemcy: Polskie dzieci w rękach muzułmanów
Niemiecki Jugendamt odebrał 22-letniej Polce pochodzącej z Wadowic dwoje małych dzieci. Rozdzielone rodzeństwo trafiło pod opiekę muzułmańskich rodzin pochodzących z Turcji. Sprawa trafiła do sądu, który zdecyduje o ich losie. Problemy Klaudii Majewskiej z Bad Salzuflen zaczęły się po tym, jak w 2018 roku zgłosiła się do urzędu socjalnego. Prosiła o pomoc w znalezieniu mieszkania. Dotąd kobieta gościła u matki. Zamiast udzielić pomocy, kobiecie odebrano dzieci. Jugendamt zdecydował o odebraniu najpierw półrocznego niemowlaka, a potem starszej córki…
Belgia: Chcą mordowania dzieci
Najnowsze badania wskazują, że zabijanie dzieci niepełnosprawnych popiera większość belgijskich lekarzy neonatologów. Wszystko pod pretekstem zachowania odpowiedniej „jakości życia”, co w praktyce oznacza pozbawienie życia dzieci, którym grozi kalectwo. 79 procent respondentów (51,1 procent stanowili lekarze, a 49,9 procent ratownicy medyczni) popiera tzw. późną aborcję dzieci. Wszyscy (!) pytani opowiadali się za uśmierceniem dzieci poczętych, które nie rokują szans na przeżycie, a 95,6 procent popiera uśmiercenie dzieci znajdujących się w ciężkim stanie. W przypadku „zdrowego płodu” 19,8 procent respondentów uważa, że należy dokonać nawet późnej aborcji z powodu problemów psychologicznych matki, a 13,2 procent zgodziło się na uśmiercenie dzieci w przypadku „matczynych problemów społeczno-ekonomicznych”.
Polska: LGBT-owskie profanacje
Fala bluźnierczych profanacji ze strony przedstawicieli LGBT trwa. Najpierw w nocy z 28 na 29 lipca lewicowi aktywiści umieścili przy kilku warszawskich pomnikach tęczową flagę politycznego ruchu homoseksualnego. Wśród sprofanowanych obiektów była również figura Chrystusa Pana przed kościołem Świętego Krzyża na Krakowskim Przedmieściu. W niektórych miejscach pojawił się ponadto zawierający niecenzuralne słowo manifest ideologiczny napisany w radykalnym duchu. Owa „tęczowa” prowokacja spotkała się z potępieniem polskich władz.
Po tej głośnej profanacji, w połowie sierpnia na krzyżu na szczycie Giewontu pojawiła się tęczowa flaga. Jak informuje serwis „Tatromaniak”, tęczowa flaga została przymocowana do krzyża przez dwie młode kobiety i mężczyznę. Na szczęście dość szybko została ona zdjęta przez innych turystów.
Tęczowa rewolta nabiera rozpędu. Tym, co szczególnie bulwersuje, jest pełna pobłażliwości postawa części (na szczęście niewielkiej) osób duchownych, które te wszystkie wulgarne i bluźniercze profanacje traktują jako „niewinny” przejaw buntu młodego pokolenia.
Polska: Rekordowa liczba aborcji
W minionym roku wg oficjalnych danych w polskich szpitalach dokonano 1110 aborcji, czyli o 36 więcej niż w roku 2018. Głównym powodem zabójstwa dzieci poczętych było podejrzenie choroby lub upośledzenia dziecka. Najwięcej aborcji wykonano na Mazowszu, z kolei na Podkarpaciu kolejny rok z rzędu nie dokonano żadnego zabójstwa dziecka poczętego.
Przypominamy, że Sejm RP w każdej chwili może zakończyć ten haniebny stan rzeczy. W parlamentarnej zamrażarce leży bowiem obywatelski projekt ustawy „Zatrzymaj Aborcję” podpisany przez ponad 830 tysięcy obywateli…
Prosimy o modlitwę „Ojcze Nasz” i „Zdrowaś Maryjo…” w intencji wynagrodzenia Panu Jezusowi i Jego Matce za każde skandaliczne i gorszące wydarzenie oraz za prześladowanych chrześcijan.
Pamiętajmy jednak, że cierpieć dla Chrystusa, to nie tylko przelać za niego krew, ale również zaprzeć się siebie i poświęcić swoje życie dla służby Bogu i bliźniemu. To dokładne i z miłością wykonywanie obowiązków, zwłaszcza tych przykrych; to pokorne przyjmowanie wszelkich osobistych dramatów, trudów i przeciwności – tak jak nas tego nauczył nasz Pan: Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!
Pani Renata należy do parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Suchej Beskidzkiej. Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi wspiera już od 2005 roku, a w 2013 roku przystąpiła do Apostolatu Fatimy.
Pani Renata urodziła się w Poznaniu, skąd po kilku latach wraz z rodzicami wyjechała do Opola, gdzie jej tata pracował jako zawiadowca stacji kolejowej. W Opolu spędziła lata szkoły podstawowej i średniej. Po ukończeniu edukacji wyszła za mąż i zamieszkała w Sosnowcu. – Tam było wówczas ciężkie powietrze przy kopalniach i nasz syn zachorował na astmę. Wtedy mąż dostał przeniesienie służbowe z pracy właśnie do Suchej Beskidzkiej i tu przywędrowaliśmy, gdy syn miał dwa latka. Tak że mieszkamy tutaj już od 50 lat – opowiada.
Stowarzyszenie i Apostolat
– O istnieniu Stowarzyszenia dowiedziałam się chyba, jeśli się nie mylę, w 2005 roku. Właśnie gdzieś wyczytałam, być może, że to była ulotka albo coś takiego, i się zapisałam, a po pewnym czasie przystąpiłam do Apostolatu Fatimy.
– Lubię te wszystkie wizerunki Matki Bożej, jakie mam w kalendarzu „365 dni z Maryją”, który otrzymuję ze Stowarzyszenia. Zresztą kalendarz zamawiam też dla rodziny i dla koleżanki. Z kolei „Przymierze z Maryją” zbieram, a jak jest jakiś artykuł, który może zainteresować moją przyjaciółkę, to jej zanoszę. Mnie najbardziej ciekawią świadectwa Apostołów Fatimy.
Jest ktoś, kto nad nami czuwa
– Myślę, że warto wierzyć, warto modlić się na różańcu, bo zawsze Ktoś jednak nad nami czuwa, tam gdzieś z góry i te modlitwy prędzej czy później zawsze zostają wysłuchane. Staram się odmawiać Różaniec codziennie, a poza tym bardzo lubię śpiewać pieśni Maryjne.
– W swojej parafii chodzę od niedawna na nabożeństwo do św. Charbela, a 22 dnia każdego miesiąca jeżdżę z koleżanką do Sanktuarium Matki Bożej Opiekunki i Królowej Rodzin w Makowie Podhalańskim na nabożeństwo do św. Rity. Święta Rita pomogła mi w pewnej sprawie. Jeździłam co miesiąc przez rok i po prostu ta moja prośba została wysłuchana.
Pani Renata darzy zaufaniem i szacunkiem osoby duchowne, co wynika między innymi z jej osobistego doświadczenia: – Gdy miałam trudny okres w życiu, udałam się do jednego z naszych księży i on bardzo mi pomógł – wspomina.
– Kiedyś byłam nad morzem, w Kołobrzegu. Tam jest zupełnie inaczej. Nie ma takich pełnych kościołów jak w Suchej – zauważa różnice w pobożności różnych regionów Polski. – To rodzice wychowali mnie w takiej, a nie innej wierze. Pamiętam, jak mama nas budziła rano i na szóstą chodziliśmy na Roraty. Wspólnie udawaliśmy się też na majówki.
Miłośniczka pielgrzymek autokarowych
– Teraz ze względów zdrowotnych nie mogę dużo chodzić, ale za to chętnie jeżdżę na pielgrzymki autokarowe. Zawsze raz w roku jadę ze swojej parafii na całonocne czuwanie do Matki Bożej, do Częstochowy. Z parafii towarzyszą nam dwaj, czasem trzej księża; jadą trzy, a nawet cztery autobusy. Wszystko zaczyna się o dziewiątej wieczorem i trwa do piątej rano. Specjalnie dla nas jest przygotowane miejsce blisko ołtarza, gdzie śpiewamy pieśni, modlimy się i odprawiana jest Msza. Towarzyszy nam nasza parafialna schola. Czasami do naszej modlitwy dołączają się również inne grupy – opowiada pani Renata.
Dużo bliżej miejsca zamieszkania pani Renaty znajduje się Sanktuarium Pasyjno-Maryjne w Kalwarii Zebrzydowskiej. – Do Kalwarii jeżdżę z rodziną. Zwłaszcza w okresie bożonarodzeniowym, jak jest tam taka piękna, żywa szopka ze zwierzętami. Ostatnio zabrałam ze sobą prawnuczkę, żeby jej to pokazać.
– Jak tylko mam okazję, to jeżdżę z przyjaciółką do Lichenia, do sanktuarium Matki Bożej. W Licheniu jest przepięknie. Wyjazd trwa dwa dni i organizuje go prywatna osoba z sąsiedniej Białki.
– W 2000 roku, który był Rokiem Jubileuszowym, byłam w Rzymie, żeby przejść przez wszystkie Drzwi Święte – wspomina pani Renata. I dodaje: – Byłam też w Ziemi Świętej, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Jednak być tam na miejscu i widzieć jak ludzie są chrzczeni w Jordanie, czy być pod ścianą płaczu, to jest coś niesamowitego.
Oprac. Janusz Komenda
Szczęść Boże!
Cieszę się z każdej kampanii przeprowadzanej przez Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi. Myślę, że spotkania z wykładami dotyczącymi historii Polski pomogłyby wielu osobom, szczególnie młodym, zapoznać się z naszymi historycznymi dziejami. Życzę powodzenia w realizacji Waszej misji!
Ewa z Warszawy
Szanowni Państwo!
Uczestniczyć w Waszych kampaniach to tak, jakby komuś spadającemu podać rękę i zatrzymać go. Wasza działalność jest potrzebna wszystkim. Dlatego z radością pragnę udzielać Wam wsparcia!
Janina
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Ogromnie się cieszę, że Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi podjęło się opublikowania książki pt. „Proroctwa nie lekceważcie. Przepowiednie dla Polski”. Ta książka jest mi ogromnie bliska, ponieważ w niej zawarte są bardzo ważne chwytające za serce przekazy dotyczące przyszłości Polski – naszej Ojczyzny. Narodowi jest to bardzo potrzebne. To święta prawda, że jest to głośne wołanie o przebudzenie Polaków oraz refleksję nad przyszłością naszego kraju i całego świata. Skoro w taki sposób wyrażają Państwo swoje przywiązanie do naszej Ojczyzny, to jakże ja bym miała nie poprzeć tej inicjatywy? Przepięknie wybrzmiały te słowa Pana Prezesa prosto z serca. Serdecznie dziękuję za te budujące szczere słowa oraz za pakiet zawierający broszurę, a także piękny poświęcony przez kapłana obrazek z wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej – naszej Hetmanki! Przesyłam pozdrowienia całemu Zespołowi Redaktorskiemu, który włożył tyle trudu w przygotowanie tej książki. Kieruję również pozdrowienia dla obecnych i przyszłych czytelników. Książka ta jest dla mnie bardzo pouczająca. I jestem przekonana, że dla katolików będzie jak balsam na zranione serce. Wierzę, że rozejdzie się, jak przysłowiowe „świeże bułeczki”. Pod warunkiem jednak, że trafi na prawdziwych katolików, a nie takich, którzy tylko takich udają – czyli „farbowańców”. Prawdziwy katolik jest gotowy poświęcić nawet życie dla swojej katolickiej Ojczyzny. Kończąc ten list życzę Panu Prezesowi i całemu Stowarzyszeniu powodzenia w tej jakże potrzebnej i wartościowej kampanii. Szczęść Wam Boże!
Apostołka Fatimy Janina z Łukowa
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Jestem wdzięczna za to, co robicie dla wszystkich Polaków. Dzięki Waszym kampaniom rośnie świadomość ludzi i ich refleksja nad swoim życiem, pogłębia się też wiara w Pana Boga. Dlatego wspieram Wasze akcje. Szczęść Boże!
Małgorzata z Zielonej Góry
Szczęść Boże!
Bogu dzięki, że jest Stowarzyszenie, które dba o dobro Polaków i Polski. Dziękuję osobiście i cieszę się, że jestem Waszym Przyjacielem.
Jan z Ustronia
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Zdecydowałem się być odbiorcą Waszego czasopisma Maryjnego. Muszę przyznać, że jest w nim wiele tekstów bardzo pożytecznych i mocno złączonych z tradycją Kościoła Katolickiego. Dla kapłana także jest wiele materiałów ubogacających. Piszę ten list, bo w 146. numerze „Przymierza z Maryją” (dział Strony Maryjne) na końcu pisma w ramach Sanktuariów Maryjnych został opublikowany tekst o Matce Bożej Skoszewskiej z mojego dekanatu brzezińskiego. Bardzo się ucieszyłem z publikacji tego artykułu. Serdecznie pozdrawiam całą Redakcję, życząc błogosławieństwa Bożego.
Ks. Krzysztof
Szanowny Panie Prezesie!
Bardzo dziękuję za to, że od roku 2018 miałam możliwość i zaszczyt uczestniczenia w Apostolacie Fatimy. Bardzo dziękuję za życzenia urodzinowe, za kalendarze, za wszelkie przesyłki i za Wasze wartościowe pisma. Dziękuję także za miłe i krzepiące słowa. Za Was wszystkich gorąco się modlę. Życzę błogosławieństwa Bożego i opieki Matuchny Fatimskiej. Bóg Wam zapłać!
Elżbieta
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo, pragnę podzielić się moim świadectwem dotyczącym łask, jakie nasza kochana Matka Maryja wyjednała dla mojej cioci u swojego Syna. Moja ciocia cierpi na depresję. Lekarze nie potrafili jej pomóc, choroba trzymała ją w swoim uścisku bardzo mocno. Wtem przypomniałem sobie, że jest modlitwa „nie do odparcia”, czyli Nowenna Pompejańska. Chwyciłem się więc tej nowenny jako ostatniej deski ratunku, gdyż bardzo chciałem pomóc cioci. Zacząłem się modlić mając nadzieję na pomoc. Gdy kończyłem część dziękczynną, nie było żadnych rezultatów poprawy u cioci, jednak ostatniego dnia nowenny stał się cud. Odebrałem telefon, że ciocia już o wiele lepiej się czuje, a depresja przeszła jak ręką odjął. Wiem, że to nasza Najświętsza Matka wyjednała u swojego Syna tę łaskę zdrowia dla niej. Dodatkowo podczas nowenny uzyskałem niespodziewane łaski dla siebie, abym mógł bardziej uczciwie spojrzeć na swoje życie. Zapoczątkowałem proces zmian w moim życiu, które pozwoliłyby mi przybliżyć się bardziej do Pana Boga. Mam nadzieję, że nie zawrócę z tej drogi. (…) Dzięki Nowennie Pompejańskiej zobaczyłem, że można żyć inaczej oraz inaczej przeżywać swoją wiarę!
Właśnie zacząłem kolejną, trzecią nowennę w intencji rodziny mojego brata stryjecznego, która jest w rozsypce, a węzeł zła jest tak mocno zaciśnięty, że tylko Boża interwencja może tutaj pomóc. Wierzę jednak, że nasza kochana Matka wyjedna odpowiednie łaski dla tej rodziny. Nawet jeżeli od razu nie doświadczymy namacalnych cudów tej modlitwy, to Jezus Chrystus wie, jakie łaski na daną chwilę nam zsyła i możliwe, że poznamy je dopiero po tamtej stronie. Dlatego warto odmawiać święty Różaniec, o czym sam się przekonałem. Z Panem Bogiem!
Paweł
